De nieuwe opdracht van het schrijfatelier is “Vakantie”’
Wat is vakantie …rustpauze, ontspanningsperiode, aantal vrije dagen achter elkaar…vrije tijd.
In het woord Vakantie zit het woord VAK en deze letters staan voor mij voor Vaardigheden, Attitude en Kennis. Het leren, ontwikkelen, groeien in een VAK met daarin de drie onderdelen centraal voor de juiste evenwichtige groei. Evenwichtige groei van studenten in het vak economie dat ik doceerde in het onderwijs maar ook in mijn eigen ontwikkeling staat VAK altijd centraal…het een kan niet zonder het ander.
Als ik de andere letters van vakantie omschrijf namelijk antie duidt dat op een passieve eigenschap van het geheel. Dus bij vakantie ligt het VAK stil en nemen we de nodige rust…waarvoor een vakantie in het leven is geroepen…
“Ga je op vakantie?” is bijna de eerste vraag die gesteld wordt als je iemand in de vakantie ontmoet. Mijn antwoord: “Ik blijf liever thuis of in Nederland”.
Thuis blijven om:
ruimte voor verbinding te laten ontstaan door het denken te durven vertragen, geduldig te luisteren, te durven twijfelen en nuance te zoeken. En te ondervinden dat de groei naar ambitie op lange termijn meer energie geeft.
het touwtje uit de brievenbus te hangen zodat iedereen binnen kan lopen en niet aan een gesloten deur komt.
de attitude de ruimte te geven om te leven uit dankbaarheid, verbondenheid en vertrouwen.
om na een vakantie arbeidsvreugde te delen met anderen
…..
In 2024 heb ik de pensioengerechtigde leeftijd bereikt dus ik heb heel veel vrije tijd …na 42 jaar full time te hebben gewerkt in het onderwijs. Dus ik heb VAKANTIE. Voor mij blijft VAK ook nu nog steeds centraal en blijf ik vol bewondering mensen in hun VAK volgen, want ook mijn spreuk uit het onderwijs blijft ondanks mijn welverdiende vakantie “leren is ondernemen en ondernemen is leren”.
Op 26 juli wordt in mijn hobby pluktuin onderstaande bank met mijn spreuk “geopend”. De bank heb ik gekregen van een goede wandelvriend.
De afgelopen week ben ik ondernemend bezig geweest voor de Haiku Kring Nederland. Ik heb drie haiku’s ingeleverd. Deze haiku’s worden gepubliceerd in de tweejarige bundel “Aan het woord”.
Voor mij is het schrijven van haiku’s een lerend proces…Lees mijn haiku’s hieronder
In een natuurgebied natuur zien, inzien, ontzien blijvend genieten
Zeldzaam en zuiver een vorm van vrijgevigheid aandacht voor de mens
Omhoog kijkend: zie het oneindig schouwspel van drijvende wolken
De opdracht van het schrijfatelier van 13 mei was schrijf …met als beginzin “Tien halen één betalen”. Wat je schrijft was een eigen keuze een gedicht, lied, verhaal enzovoort.. Ik had met de aangegeven beginzin een fabel geschreven met de titel “Vossestreek”?. Fabels schrijven had ik al een aantal keren gedaan en vond ik leuk om nog een keer te doen. Toen ik onderstaande fabel had voorgelezen op de bijeenkomst van het schrijfatelier, kreeg ik de volgende feedback:
is het geschreven voor volwassen of kinderen…sommige woorden voor kinderen vereenvoudigen
Reinaert de vos, Piet konijn, meneer uil zijn al bekende namen van dieren in fabels …ik had bijvoorbeeld kunnen nemen Thomas de vos, Sjors het konijn, Oehoe de uil…
verwijder de laatste regel. Ik heb de fabel niet aangepast, maar het is weer een leerpunt voor de volgende schrijfopdracht!
Met ChatGPT heb ik van mijn fabel een afbeelding laten maken en dat is een strip geworden.
Vossestreek?
“Tien halen, één betalen!” stond met grote rode letters op het bord dat de vos Reinaert bij zijn kraam vol appels, walnoten, wortels en aardappels had gezet.
“Geldt dat voor alle producten” vroeg Pieter konijn verbaasd? “Zeker” zei de vos, “jij hebt het liefst wortels dus neem er tien en betaal er één”. Pieter konijn twijfelde eerst, want was de sluwe vos wel te vertrouwen?
Eekhoorn Hakketak kwam met een hazelnoot tussen zijn pootjes uit de boom gesprongen en keek ook verbaasd naar de producten van Reinaert de Vos. “Heb je geen hazelnoten voor die prijs” vroeg de eekhoorn. “Jammer genoeg niet” zei de vos “maar misschien wil je walnoten”.
Toch waren Hakketak en Pieter verbaasd over de aanbieding was het geen vossestreek, die Reinaert aan het uithalen was. Nog nooit hadden ze zo’n aanbieding gezien. Het was normaal toch drie halen, één betalen?.
Pieter Konijn nam 10 wortels mee en betaalde er één. Hakketak nam 10 walnoten en betaalde er ook één.
Zo kwamen ook het hert met haar mooie gewei en nam 5 appels en 5 aardappelen en betaalde er één. Zo ook de beer Oliebollie die alles in één keer op at.
Een dier deed niet mee namelijk de meneer de uil, die bleef stil op een tak zitten kijken.
Aan het einde van de dag was de kraam leeg. De dieren gingen tevreden naar huis. “Waarom hebben we dit niet eerder gedaan?” zei beer Oliebollie met volle mond. “Precies,” antwoordde de vos trots “Er is genoeg voor iedereen als je maar durft te nemen.”
Maar de volgende ochtend zag de kraam er anders uit. De kraam was half gevuld.. De boer had heel weinig geleverd aan Reinaert. “Waar blijft de voorraad?” vroeg het konijn ongeduldig. “Vandaag wat minder” zei Reinaert “maar morgen vast meer.”
De dagen daarna leverde de boer niet meer, omdat hij te weinig geld ontving van de vos. “Als iedereen meer neemt dan hij geeft, raakt alles uitgeput.” zei de wijze meneer uil.
De vos stond nerveus achter zijn lege kraam. Zijn bord hing er nog steeds: Tien halen, één betalen. Maar niemand keek er nog blij naar.
Op een avond verzamelde meneer uil alle dieren onder de grote eik. Hij keek langzaam rond. “Jullie dachten dat rijkdom ontstaat door zoveel mogelijk te nemen,” begon hij. “Maar echte rijkdom ontstaat wanneer iedereen eerlijk bijdraagt. Een boom blijft niet leven als iedereen alleen maar zijn vruchten plukt en niemand de wortels verzorgt. Het geven en nemen moet in evenwicht zijn”
Het werd stil.
De vos liet zijn oren hangen. “Ik wilde dat iedereen mij aardig vond,” gaf hij zacht toe. “Dus beloofde ik iets wat niet kon bestaan. Dus laten we eerlijk gaan betalen voor de producten die we kopen dan is er weer evenwicht want overdaad schaadt.”
Het was dus geen vossestreek maar een manier om aandacht te vragen.
De opdracht voor het schrijfatelier op 22 april was: schrijf een A4tje op basis van een lied dat voor je belangrijk is en waar je een bepaalde verbinding mee hebt. Hieronder vind je de uitgewerkte opdracht met de titel “Ankerpunt”.
Vanuit het huis waar ik ben geboren en opgegroeid, keek ik door het raam van mijn slaapkamer uit over een landschap. Geen bergen, heuvels of dalen, maar een vlakke wereld met subtiel reliëf. Afhankelijk van het seizoen kleurde het zwart, groen, groengeel of leek het simpelweg nat. Niet nat door een rivier of meer, maar omdat het grondwater van onderaf kwam, stil en onontkoombaar.
Verspreid in het landschap stonden bomen, als wachters in het veld en rechts van mijn raam een klein bosje. In mijn vroege jeugd was de weg nog een zandpad, waarop de bakker zich soms vastreed en door mijn vader moest worden losgetrokken uit de greep van de modder. De bebouwing was schaars: op zo’n vijfhonderd meter afstand stond een boerderij, en twee kilometer verderop lag het punt van verbinding.
Het landschap kenmerkte zich door openheid, stilte, donkerte en licht. De bodem bestond uit zandgrond en het water vond zijn weg door sloten of bleef liggen waar de regen het had achtergelaten.
Door de jaren heen is het landschap veranderd. Natuurlijke processen en herinrichting van het land zorgden voor grotere percelen en een verharde weg. En toch—te midden van die ruimte … was er altijd dat ene punt, twee kilometer verderop. Onveranderlijk. Een baken, mijn oriëntatiepunt, waar alles samenkwam. Het historisch hart van het dorp, stil maar aanwezig, als een herinnering die nooit vervaagt.
Het is een uniek verbindingspunt, met een eigen vorm en stijl, richtinggevend in het landschap. Het reikt omhoog en was vanuit mijn slaapkamerraam altijd zichtbaar, als een verbinding tussen hemel en aarde.
De identiteit van dit ankerpunt leeft voort in een lied dat je als kind leer … een lied dat je, hoe oud je ook wordt, als echte Beekse inwoner nooit vergeet en bij je draagt. Namelijk het lied van de Beekse toren. Wie van Hilvarenbeek vandaan komt, zit met het lied vast in het geheugen. Hoe verder je misschien van de plek vandaan raakt- het lied blijft net als het ankerpunt zelf dat nooit loslaat…
Het lied van de Beekse toren.
Wie zótter nie willen wonen Op de mert in Hilvarenbeek Daor stao unne aauwe toren Tis de schónste van de streek En onder bè dieje toren Waor klèène höskes staon Jao daor ben ik geboren En ik wil er nôot vandaon
Refrein: Dè is de toren van ons dörpke Ge ziet um al van verre staon Hij staot er al sins hêel veul êeuwen Zunne spits stao schêef daor wende aon Daor bij dieje goeje aawe bikse toren Daor heej zich veul al afgespuld En menig heej zun hart verloren Jao bij dieje toren uit Hilvarenbeek
De totale inhoud van het lied vind je in mijn blogbericht 191 treden.
De opdracht voor 1 april was schrijf een “6 word story”. Een 6 word story is een verhaal van 6 woorden. Je schrijft een tekstje waar een heel verhaal mee wordt verteld, ondanks dat er maar 6 woorden gebruikt mogen worden. Je kunt “onnodige” woorden (zoals lidwoorden) weglaten en eventueel woorden samenvoegen. Ik heb op een A4-tje verschillende six word story’s gemaakt. De eerste is de quote, die ik tijdens mijn werk altijd op de door mijn ontwikkelde lesstof op de kaft noteerde. Ook heb ik mijn huis de quote hangen. Voor de six word heb ik het woordje “en” weggelaten.
Toen ik het had ingeleverd kreeg ik te horen dat “dementie” het onderwerp was waarop de 6 word story betrekking moest hebben … dus mijn bijdrage Dementie moest het onderwerp zijn vergeten
Mijn 6 word story’s heb ik gemaakt toen ik de krant voor mij had,. De publicaties in de krant gaven inbreng voor de word story’s. Bijvoorbeeld uit onderstaande tekst heb ik een 6 word story gehaald. Ook is deze en meerdere van mijn weergave geschikt voor het onderwerp dementie. “Ragfijn is de draad van kracht en hoop tot het moment dat ik kan zeggen ‘je bent altijd bij me’ terwijl ik je loslaat”
Chat GPT gaf de volgende voorbeelden: Koffer gepakt. Sleutel vergeten. Nooit teruggekomen.” “Ze zei ja. Hij hoorde nee.” “Laatste trein gemist. Leven veranderde voorgoed.” “Bericht gelezen. Geen antwoord. Hart gebroken.” “Oude foto gevonden. Tranen kwamen meteen.”
Als feedback kreeg ik van de schrijfgroep dat mijn bijdrage op een bepaalde wijze samengevoegd een gedicht kan vormen. Het is voor mij ook in de lijn van de haiku’s die ik graag schrijf. Een haiku werkt met lettergrepen 5-7-5 in plaats van woorden.
In deze blog heb ik op 8 maart 2025 het boekenweekgedicht van Sholeh Rezazadeh geplaatst. Op 7 maart 2026 stond in het dagblad Trouw het volgende gedicht van haar in het kader van Internationale Vrouwendag. Ik ben geen voorstander van alle dagen zoals, dag van de leraar, secretaresse-dag, sinterklaas enzovoort. Echter in het kader van internationale vrouwendag is Sholeh uitgenodigd om haar gevoelens om te zetten in woorden. Haar gedicht beschrijft het ongemak tussen vriendinnen met verschillende achtergronden die naar dezelfde gebeurtenis kijken. Sinds vorige week vallen de bommen in Iran….. Ze geeft ook een toelichting op het gedicht wat ik onder het gedicht heb geplaatst. Woorden weergegeven in het moment van strijd tussen verschillende landen…
De hele wereld moeders huilende kind
Toen pijn werd uitgedeeld en vreugde ook, stonden we in andere hoeken van de aarde ik dacht aan hoop die elke dag duurder werd, verder weg, vager jij was moe van elke seconde rennen door nachten en dagen die niet meer van jou waren voor iets waarvan je niet eens meer wist wat het was wat kon jij doen tegen mijn pijn, vriendin? een omhelzing, een gaatje in de agenda dat je met je eigen handen groef mijn hoofd op je schouder, op een tapijt, het enige overblijfsel van mijn vaderland
Toen vreugde werd uitgedeeld als warm brood stond jij misschien vooraan in de rij en kreeg ik pas toen het brood al koud was maar jij wachtte steeds met eten tot iedereen aan tafel zat dat was jouw cultuur kijkend naar de wereld, een speeltuin van tachtigjarige kleuters, zagen we elkaars eenzaamheid, en ruimden we in stilte de laatste gebroken scherven op verbonden we de wonden na elk feest, na elke rouw, elk spel
Blijf nog even bij me de hele wereld is ons huilende kind
Toelichting op het gedicht zoals gepubliceerd in Trouw op 07032026 (interview door Laura Baars).
“Sholeh Rezazadeh wil geen medelijden, maar echtcontact: ‘Kom gewoon langs’
Schrijver en dichter Sholeh Rezazadeh wil wel met Nederlandse vriendinnen over de oorlog praten, maar graag ook over de kleine dingen.
Het valt haar sinds haar komst in 2015 naar Nederland al op, vertelt schrijver en dichter Sholeh Rezazadeh (Tabriz, 1989), dat Nederlanders hun aandacht tonen door veel vragen te stellen. ‘Waar kom je vandaan?’, ‘Waarom ben je in Nederland?’, ‘Wat voor werk doe je?’ Vragen waar een wereld achter schuilgaat voor wie van ver komt, maar die de Nederlanders zo makkelijk over de lippen vloeien dat het voor Rezazadeh soms voelt alsof de antwoorden er vijf minuten later al nauwelijks meer toe doen. Nu, met de oorlog in Iran, manifesteert zich dat ook: “Vrienden hebben medelijden, willen dat tonen. Dat doen ze op twee manieren: óf ze doen alsof er niets aan de hand is, óf ze sturen een appje om informatie te vragen of aan te bieden of ze iets kunnen doen. Dan is mijn antwoord: lees voor de informatie het nieuws maar, en als je iets voor me wilt doen? Kom dan gewoon langs. En niet over vier weken, als je – zoals veel Nederlanders – eindelijk een gaatje in je agenda hebt kunnen graven, maar nu.” Het ongemak tussen vriendinnen met achtergronden uit hele andere delen van de wereld was een onderwerp waar Rezazadeh al een tijdje mee in haar hoofd liep. Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag en de dramatische samenloop met het oorlogsnieuws uit haar geboorteland heeft ze het nu op papier gezet. Een titel geeft Rezazadeh haar gedichten idealiter niet mee, maar voor deze ene keer mocht de redactie ereen boven haar gedicht op de voorpagina zetten. “Ik heb in het gedicht het woord ‘vriendin’ toegevoegd, dat zou voor de lezer genoeg moeten zijn. Het gedicht was eigenlijk wel vijftig regels, maar voor de krant moest het wat korter. Misschien ook wel beter om het in zo min mogelijk woorden te zeggen.” Vrouwen, weet Rezazadeh, zijn ‘na het feest’ altijd degenen die de troep opruimen. En dat zal na de oorlog in Iran, veroorzaakt door mannen, niet anders zijn. “Vrouwen doen dingen die door velen vergeten worden. Als de mannen zijn uitgevochten, moeten vrouwen het gewone leven weer herstellen. Moederliefde is straks wat nodig is in een wereld met zoveel huilende kinderen.” Over vrouwen in Iran is al zoveel gezegd, daar wil de dichteres weinig aan toevoegen. “Iraanse vrouwen kiezen al een aantal jaar hun eigen weg, het is niet voor niets dat ze meer in beeld zijn gekomen.”
Zintuiglijke schrijver Rezazadeh studeerde in Iran geneeskunde maar eenmaal hier gooide ze het roer om en na vijf jaar bracht ze haar eerste roman De hemel is altijd paars meteen in het Nederlands uit. Ze is een zintuiglijke schrijver. In haar werk staat niet de politiek, maar de menselijke ervaringen emotie centraal. Zij toont een wereldbeeld waarin mensen elkaar voortdurend beschadigen, ook als ze van elkaar houden, familie zijn, of bevriend raken. Hoe moeilijk het is om in vriendschappen om te gaan met uiteenlopende culturen en geschiedenissen, heeft Rezazadeh in dit gedicht willen optekenen. En ook wat ervoor nodig is voor mensen die buiten de Nederlandse cultuur zijn opgegroeid om zich getroost te voelen. Aan die vriendinnen zou ze willen zeggen: “Kom gewoon een paar uurtjes bij me zitten. Het hoeft niet over de oorlog te gaan, daar kunnen jij en ik niets aan veranderen. Laten we praten over de thee, over het eten, over kleine dingen, over het moment zelf. Verdriet bestaat op verschillende schalen, maar het blijft verdriet. Als wij als vrouwen vandaag bij elkaar zitten, kan het gewoon heel simpel zijn.”
De opdracht voor het schrijfatelier van 11 februari was schrijf een gedicht of een lied. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan…. Ik heb de opdracht uitgewerkt in haiku’s met het teken van het klavertje vier. Een belangrijk teken voor mij. Het teken van vier blaadjes is een symbool voor perfecte eenheid en er kunnen verschillende verbintenissen aan worden gegeven. Bij elke verbintenis heb ik een haiku geschreven.
Zeldzaam verbindend het symbool van geluk vier hartjes aan een.
Het klavertje vier Hoop, Geloof, Liefde, Geluk de betekenis.
Het geluk ontstaan in Ierland Saint Patrick’s day Keltische cultuur.
Seizoenen verbindend Lente, zomer, herfst, winter natuur en leven.
De elementen onzichtbaar verbindend voorspoed en geluk.
Mandala 4 elementen geschilderd in 2017.
Mijn man het steeltje ik vasthoudend ons GELUK onze kinderen
Opkomen voor het onrecht in de wereld doet Bruce Springsteen in zijn op 28012026 uitgebrachte protestlied: Streets of Minneapolis. Op nu.nl stond het volgende bericht:
Bruce Springsteen heeft woensdag een protestlied uitgebracht tegen de situatie in de Amerikaanse stad Minneapolis. De rocker schreef het nummer Streets of Minneapolis afgelopen weekend als eerbetoon aan de twee burgers die in de stad zijn doodgeschoten door federale agenten. “Ik schreef dit nummer zaterdag, nam het gisteren op en breng het vandaag uit in reactie op de staatsterreur die de stad Minneapolis momenteel teistert”, zegt ‘The Boss’ woensdag in een verklaring op Instagram.
“Het is een eerbetoon aan de mensen uit Minneapolis, onze onschuldige immigrantenburen en ter nagedachtenis aan Alex Pretti en Renee Good. Blijf vrij”, besluit Springsteen. In het nummer is onder meer de leus “ICE, out of Minneapolis” te horen en zingt Springsteen over “het privéleger van koning Trump”.
Good, een moeder van drie kinderen, en verpleegkundige Pretti kwamen onlangs om het leven tijdens operaties van de duizenden extra agenten die president Donald Trump naar Minnesota heeft gestuurd.
Springsteen liet zich eerder deze maand bij een optreden al kritisch uit over Trump en het optreden van immigratiedienst ICE. De zanger en gitarist zei dat federale agenten “Gestapo-technieken” tegen Amerikaanse burgers gebruiken.
Het is niet voor het eerst dat Springsteen inhaakt op de actualiteit. In 2001 bracht hij het nummer American Skin (41 Shots) uit als protest tegen de dood van de 23-jarige student Amadou Diallo twee jaar eerder. Diallo werd 41 keer beschoten door vier New Yorkse politieagenten. Het viertal moest weliswaar terechtstaan, maar werd door een jury vrijgesproken.
Het protestlied; Streets of Miineapolis
Through the winter’s ice and cold Down Nicolet Avenue A city aflame fought fire and ice ‘Neath an occupier’s boots King Trump’s private army from the DHS Guns belted to their coats Came to Minneapolis to enforce the law Or so their story goes Against smoke and rubber bullets By the dawn’s early light Citizens stood for justice Their voices ringing through the night And there were bloody footprints Where mercy should have stood And two dead left to die on snow-filled streets Alex Pretti and Renee Good
Oh our Minneapolis, I hear your voice Singing through the bloody mist We’ll take our stand for this land And the stranger in our midst Here in our home they killed and roamed In the winter of ’26 We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Trump’s federal thugs beat up on His face and his chest Then we heard the gunshots And Alex Pretti lay in the snow, dead Their claim was self defense, sir Just don’t believe your eyes It’s our blood and bones And these whistles and phones Against Miller and Noem’s dirty lies
Oh our Minneapolis, I hear your voice Crying through the bloody mist We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Now they say they’re here to uphold the law But they trample on our rights If your skin is black or brown my friend You can be questioned or deported on sight
In chants of ICE out now Our city’s heart and soul persists Through broken glass and bloody tears On the streets of Minneapolis
Oh our Minneapolis, I hear your voice Singing through the bloody mist Here in our home they killed and roamed In the winter of ’26 We’ll take our stand for this land And the stranger in our midst We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Door het ijs en de kou van de winter Langs Nicolet Avenue Een stad in brand vocht tegen vuur en ijs Onder de laarzen van de bezetter Het privéleger van koning Trump van het DHS Met geweren aan hun jassen Kwamen naar Minneapolis om de wet te handhaven Althans, zo gaat hun verhaal Tegen rook en rubberen kogels In het vroege ochtendgloren Stonden burgers op voor gerechtigheid Hun stemmen klonken door de nacht En er waren bloederige voetafdrukken Waar genade had moeten zijn En twee doden achtergelaten om te sterven op met sneeuw bedekte straten Alex Pretti en Renee Good
Oh ons Minneapolis, ik hoor je stem Zingend door de bloederige mist We zullen opkomen voor dit land En de vreemdeling in ons midden Hier in ons huis hebben ze gemoord en rondgezworven In de winter van ’26 We zullen de namen onthouden van degenen die stierven Op de straten van Minneapolis
Trump’s federale misdadigers sloegen hem in elkaar Op zijn gezicht en zijn borst Toen hoorden we de schoten En Alex Pretti lag dood in de sneeuw Hun claim was zelfverdediging, meneer Geloof je ogen niet Het is ons bloed en onze botten En deze fluitjes en telefoons Tegen de vuile leugens van Miller en Noem
Oh ons Minneapolis, ik hoor je stem Huilen door de bloederige mist We zullen de namen onthouden van degenen die stierven In de straten van Minneapolis
Nu zeggen ze dat ze hier zijn om de wet te handhaven Maar ze vertrappen onze rechten Als je huid zwart of bruin is, mijn vriend Kun je ter plekke worden ondervraagd of gedeporteerd
In gezangen van ICE out now Het hart en de ziel van onze stad blijven bestaan Door gebroken glas en bloederige tranen Op de straten van Minneapolis
Oh ons Minneapolis, ik hoor je stem Zingen door de bloederige mist Hier in ons huis hebben ze gemoord en rondgezworven In de winter van ’26 We zullen opkomen voor dit land En de vreemdeling in ons midden We zullen de namen onthouden van degenen die zijn gestorven Op de straten van Minneapolis We zullen de namen onthouden van degenen die zijn gestorven Op de straten van Minneapolis
Ook op 19 januari 2026 bekritiseerde Bruce Springsteen Trump en ICE tijdens optreden.
Protestsong waar wordt gekozen voor vreedzaamheid, rechtvaardigheid en solidariteit! SAMEN STERK
Voor het schrijfatelier is de opdracht schrijf op 1 A4 een Science Fiction (SF). Ik lees weinig SF dus dit wordt een uitdaging. Dus eerst wat verdieping.
Wanneer is er sprake van SF? Letterlijk vertaald is het “wetenschapsfictie” vooral bedoeld als een middel tot popularisatie van de wetenschap en van wetenschappelijke ontdekkingen, maar de geschiedenis ervan laat zien dat deze gedachte door latere schrijvers slechts beperkt is nagestreefd. In het genre worden tegenwoordig vooral toekomstbeelden met verzonnen technologische vooruitgang en wetenschappelijke ontwikkelingen gebruikt.
Het begrip opsplitsen is wetenschap en fictie (m.b.v. wikipedia) Wetenschap: systematische, geordende en verifieerbare menselijke kennis over de wereld, het proces van kennisverwerving (met methodes en theorieën), en de gemeenschap (wetenschappers, instituten) die deze kennis vergaart, test en verspreidt, en omvat verschillende takken zoals natuur-, sociale, en geesteswetenschappen. Het draait om objectieve observatie, experimenten, dataverzameling en het ontwikkelen van theorieën, met als doel begrip van de werkelijkheid te vergroten,
Fictie wordt in de narratologie als een verhaal of gedachtegang aangeduid, die zich hoofdzakelijk in de fantasie van de auteur en de lezer afspeelt.
Ik ben al een tijd getriggerd door het begrip brede welvaart dit op basis van het rapport van het Centraal Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) en Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP/CPB) over het bestaanszekerheid vanuit een bredevaartsperspectief.
Op basis van bovenstaande en verdere verdieping op internet heb ik een poging gedaan om de opdracht uit te voeren. Dit heeft geleid tot mijn bijdrage Zoma.
Zo…Ma Zoma een middelgrote gele dwergster is voor iedereen al vele eeuwen bekend door een grote aantrekkingskracht. Deze aantrekkingskracht van Zoma heeft geleid tot een liefdesverhouding met Mazo.
Sinds de grote schreeuw van de aarde dat jaren terug aandacht vroeg voor de ecologische aanpak in de zogenaamde brede welvaart. Uitputting van de aarde en de toenemende sociale ongelijkheid waren grote thema’s geworden. Vond Zoma het tijd geworden om een belangrijke stap te zetten. Brede welvaart was eeuwen een ruim begrip dat naast economische factoren ook sociale, ecologische en persoonlijke aspecten van welzijn omvatte in de toenmalige economie en samenleving, De factoren gezondheid, onderwijs, milieu, sociale relaties, persoonlijke veiligheid werden door iedereen ter harte genomen. Het ging op de aarde niet meer om het individu maar over het collectief.
De toenmalige heersers en daarbij behorende robots was het gelukt een filosofisch collectief als uitgangspunten te bewerkstelligen door de economische, sociologische, politicologische, en juridische dimensies bij elkaar te krijgen op de gehele aarde.
Toen alles op aarde dus een eenheid was vond Zoma dat het zijn buurt was om een relatie aan de gaan met Mazo. Mazo was alleen, want bemensen was gelukkig niet gelukt en waren de kansen voor Zoma nog steeds groot.
Al miljarden jaren draaiden ze om elkaar heen zonder elkaar ooit te raken. Ze spraken niet met woorden, maar met zwaartekracht, licht en getijden. Hun relatie was een kosmische afspraak: nabij genoeg om elkaar te voelen, ver genoeg om te blijven bestaan. Mazo daarentegen ontdekte dat haar baan kromde millimeter voor millimeter en steeds meer een aantrekkingskracht voelde….een kern van energie.
Het voelde als een samensmelting net zoals door de brede welvaart op de aarde was ontstaan. Zoma en Mazo kwamen steeds dichter bij elkaar de verwachte explosie bleef uit en de warmte van Zoma en de stilte van Mazo smolt hen samen in een innige omhelzing.
Samen gloeide de liefde als een ster, en de aarde koelde af van de ontstane hitte doordat ze samen een evenwicht hadden gevonden om de aarde leefbaar te houden in de beginselen van de brede welvaart. Het was dus niet het einde van de aarde maar een nieuw begin met Zoma en Mazo in elkaar gesmolten
Haiku Zoma en Mazo na de brede welvaart samensmeltend één
Op donderdag 18 december las Bob Duijvestijn op Verwonderhof in Hilvarenbeek zijn kerstverhaal voor. Op het eind vroeg ik aan Bob of ik zijn kerstverhaal mocht publiceren op mijn blog. Ik kreeg zijn toestemming en vol trots publiceer ik zijn kerstverhaal. Bob heeft ook in de afgelopen jaren veel teksten, boeken en gedichten geschreven. Zijn debuutroman: “Hou het zakelijk” heeft hij geschreven in 2016 en het boek “Een koningsdrama” is vorig jaar uitgegeven.
Het kerstverhaal: 2025 Kerstmis aan het front
Verplaatsen we ons naar het jaar 1914, het eerste jaar van de ‘Grote Oorlog’, zoals Wereldoorlog I ook wordt genoemd. In deze oorlog vochten Duitsland en Oostenrijk tegen Frankrijk en Groot-Brittannië. Op weg naar Frankrijk werden de Duitse soldaten tegengehouden in de drassige Vlaamse Westhoek. De Britten en de Vlamingen hadden zich verschanst in smalle en modderige loopgraven om zo het offensief van Duitse soldaten en tanks te stoppen. Daarop groeven ook de Duitsers zich in parallelle loopgravenlinies in. De maanden erna waren gevuld met ondervoeding, uitputting, blubber en kou, snijdende kou. Soldaten pisten in hun broek om het ergens nog een béétje warm te krijgen. Intussen regende het kogels en granaten over en weer, waarna pijn, bloed, paniek, geschreeuw
Alleen vandaag niet, 24 december, kerstavond. De wapens zwijgen, de hele dag is er nog geen schot gelost. De Vlamingen en Britten vertrouwen het niet. Bereidt de vijand misschien een verrassingsaanval voor? Ze blijven waakzaam en kijken angstvallig boven hun loopgraaf uit. Aan de overzijde zien ze in de verte een lichtpuntje, nog een, en nog een. Dan horen ze een zacht geluid dat dichterbij komt. Muziek? Een lied: Stille Nacht, Heilige Nacht, alles schläft, einsam wacht. Nu zetten ook de Vlamingen in: bij het kindje, ‘thoogheilige paar. Rond de kribbe zingt d‘engelenschaar. Dan sluiten ook de Britten zich aan: Sleep in heavenly peace, Sleep in heavenly peace. De stemmen versmelten tot harmonische samenzang, die de hemel doet opengaan.
Plots steekt uit een Duitse loopgraaf een witte lap, vastgebonden aan een stuk hout. Een soldaat kruipt uit zijn schuilplaats en blijft met de witte doek rechtop staan, ongewapend. Als er niets gebeurt, wenkt hij zijn kameraden. Nu wagen zich ook de Vlamingen uit hun loopgraaf, gevolgd door de Britten. Op de smalle strook niemandsland tussen de loopgraven schudden ze elkaar de hand en omarmen ze elkaar, als waren het oude vrienden die blij zijn elkaar terug te zien. Ze wisselen cadeaus uit: de Duitsers hebben sigaren en schnaps, de Vlamingen chocola en bier, de Britten thee en puddings. Er hangt een uitgelaten stemming. Iedereen is blij en opgetogen. Iedereen? Nee, rond een Duitse soldaat is het rustig. Hij heeft een foto in de hand van een jonge vrouw met haar pas geboren kind. Hij snikt: hij heeft het kind, zíjn kind, nog niet gezien. Als op de foto een traan valt, slaat een Vlaming troostend zijn arm om hem heen.
De volgende dag, eerste kerstdag, komen ze weer samen in het niemandsland tussen de loopgravenlinies. Ze wensen elkaar een vredige kerst en vrede in het nieuwe jaar, ze vieren als het ware broederschap. Dit niemandsland is een kleine oase van rust en vrede geworden te midden van loopgraven, modderpoelen en ondergelopen bomkraters. Doodgewone, oorlogsmoeë mannen hebben voor even de last van de oorlog van zich afgegooid.
Dan komt een Brit met een voetbal aanzetten. Als op afspraak duiken enkele Britten en Duitsers hun loopgraaf in en komen terug met een geweer, de bajonet op de loop vastgeschroefd. Door de bajonetten de bevroren modder in te wringen, worden de twee doelen afgepaald; dan worden de ploegen samengesteld en begint de sportieve strijd, sportief zowel op het veld als langs de lijn. De uitslag is niet overgeleverd, ik hou het op 1-1 of desnoods 3-3. In elk geval een uitslag, waar iedereen vrede mee heeft
Iedereen vrede, daar gaat het vandaag en alle dagen ook bij ons om. Het beeld van de wereld aan het Westfront anno 1914 staat niet zo heel ver van ons af. Ook nu klinkt aan het front luid of gesmoord de roep om vrede, of het nu gaat om het Haagse front, het front in Oekraïne, Gaza, Kongo, Soedan of waar ook ter wereld; beter gezegd: waar niet in deze verscheurde wereld! Deze vrede wensen we onszelf en elkaar, deze vrede wens ik jullie en allen die jullie dierbaar zijn. Zalig kerstfeest en een vreedzaam 2026.
Voor de opdracht van het schrijfatelier ga ik als inwoonster van Hilvarenbeek 191 treden betreden. Een sportieve uitdaging met een verhaal.
In Hilvarenbeek hebben we namelijk een toren die je niet hoeft te zoeken: hij zoekt jou. De toren van de St. Petruskerk — 74,5 meter groot en toch een beetje eigenwijs. Veertig meter baksteen, daarboven hout, en dan die spits die eruitziet als een appel, een lantaarn en een ui. Een gezonde hap, een lichtje een emotioneel moment. Een toren die je klein maakt en een zware deur, die de toegang geeft naar de eerste van de zes zolders.
Na een stuk trappen komt de eerste zolder. Een kleine wereld boven de wereld. Een torenkamer met een museum, alsof de toren zelf bewijs wil bewaren dat hij niet vanzelf is gegroeid. Er liggen dingen die ooit handen hebben gehad: bouten, stukken hout, foto’s in zwart-wit en het is er stil …een stilte, die in de decembermaand zo belangrijk is.
De stilte, die mij begeleidt naar de tweede zolder met een tentoonstelling van het bouwen. Ik denk nu nog vier zolders en dat allemaal gerealiseerd in 1448. Dan hoor ik de klokslag van half negen, die komt vanuit de klokken op zolder drie. Voor mij een belangrijke zolder.
Vijf grote klokken hangen hier als zwijgende monden. Ze zijn ouder dan ik, ouder dan mijn grootouders, ouder dan de meeste verhalen, die we elkaar nog vertellen.
En toch is er één klok die ik niet als “een klok” zie. Ik zie mijn vader …in 1980 liet hij samen met anderen van de stichting Torensteun de derde luidklok gieten in Aarle-Rixtel. Dit in opdracht van en gefinancierd door pastoor Manders. Ik loop naar de derde klok en raak hem aan, heel voorzichtig, alsof hij kan schrikken. Een warme gloed komt om mij heen …herinneringen zo mooi…ook aan het borduurwerk van de toren dat ik in 1979 in het grootst geheim voor mijn vader maakte voor zijn vijftigste verjaardag..
Op zolder vier zie ik tandwielen, stangen, een mechanisch hart dat niet slaat maar schuift. De uurwerktoren die de tijd niet op de pols laat zien maar aan de toren. Op de vijfde zolder wordt de lucht muzikaal door vingers en voeten, die het carillon bespelen waardoor hamers en touwtjes gaan bewegen . Ik wil de Vrijthof zien dus ik klim verder naar de vijfde zolder, de uitzichttoren, met vier uitzichtluiken op 40 meter hoogte. Hoger mag niet, zeggen ze, om veiligheidsredenen. Ik kijk door een luik en zie in de verte de Oranjebond en de Oranje hoeve waar ik geboren ben. Een tweede warmtegevoel met weer mooie herinneringen overmand me. Een plek waar ik 27 jaar heb gewoond, geleefd en genoten van de boerderij en de natuur.
Dan is het 21 uur. De Lucasklok — het Johanna van Brabantklokje — begint te luiden. Beneden op de Vrijthof, elke avond om negen uur, zoals de traditie zegt. Een klokje dat verwijst naar de legende uit 1390: hertogin Johanna van Brabant, gered bij een ongeluk onderweg naar Den Bosch, en sindsdien dit teken van dankbaarheid. Wat een aparte ervaring het klokje niet van beneden horen luiden, maar in de toren een geluid dat je vast houdt in je borst. Het is een klokje dat je verbindt met het verleden, aan mijn dorp, aan elkaar. Na het klokje van Johanna van Brabant loop ik weer naar beneden. 191 treden terug is nu anders dan omhoog, want ik daal 191 treden met een verhaal…
Bij de deur van de toren stop ik. Ik kijk om, naar boven, naar die appel, die lantaarn, die ui die ik nu niet meer grappig vind maar wijs net als mijn vader. Ik loop voldaan naar huis het lied van de Beekse toren zingend:
Wie zótter nie willen wonen Op de mert in Hilvarenbeek Daor stao unne aauwe toren Tis de schónste van de streek En onder bè dieje toren Waor klèène höskes staon Jao daor ben ik geboren En ik wil er nôot vandaon
Een lied dat klinkt door de eeuwen heen net als de klokken van de toren. Het lied en de toren die altijd blijven bestaan.
Bovenstaande tekst is de uitwerking van maximaal 1 A4 voor het schrijfatelier. Voor mijn blog vind je hieronder meer informatie over de kerktoren, het complete lied, afbeeldingen van de kerk en mijn borduurwerk van de kerk.
Wie zótter nie willen wonen Op de mert in Hilvarenbeek Daor stao unne aauwe toren Tis de schónste van de streek En onder bè dieje toren Waor klèène höskes staon Jao daor ben ik geboren En ik wil er nôot vandaon
Refrein: Dè is de toren van ons dörpke Ge ziet um al van verre staon Hij staot er al sins hêel veul êeuwen Zunne spits stao schêef daor wende aon Daor bij dieje goeje aawe bikse toren Daor heej zich veul al afgespuld En menig heej zun hart verloren Jao bij dieje toren uit HIlvarenbeek
Nog nie zó lang geleeje ‘T blèèft me vur de geest Toen ben ik vur d’n irste keer Op de torentrans gewist Ik kêek toen nòr beneeje En zaag ons dörpke daor En ik vuulde me vur d’n irste keer Unne echte bekenaor Refrein Mar de tijje wieren slèèchter D’n órlòg kwaam in’t laand Mar dieje fiere aauwe reus Jao die was er tegen bestaand Al tróffe hum granaten Trots blêef de toren staon Al wilde ie daor meej zeggen Öt beek gaok nôot vandaon Refrein
Al moes ik ôot dè dörpke èùt Vur lange of korte duur Steeds blèèf ik terugverlangen En kwaam dan eindelijk ut uur Dè ik de toren wir zaag staon Zaag staon te lange list Dan zik zó bij m’n èège Och in beek daor ist ’t bist Refrein
Corrie van Gestel 